Goud, belastingen en de mythe van de "miljonairspoessie"

"Uw tarieven zijn overdreven duur. Wat denk je, dat je poes van goud is?" Ah, de klassieker. Alsof ik elke dag mijn inkomsten in Louis Vuitton-dozen onder mijn bed schuif. Spoiler: dat doe ik niet. De realiteit? De helft gaat zo, linea recta, naar belastingen en sociale bijdragen. De Belgische staat zegt dankjewel, ik zeg: graag gedaan?

De overheid is dol op sekswerkers die hun boekhouding op orde hebben. Da's dan ook het enige waarbij sekswerkers niet (meer) gediscrimineerd worden.

Van mijn inkomsten betaal ik ook het hotel, tenzij je graag met je broek op je enkels ergens in een donkere fietstunnel wil eindigen.

Er zijn ook nog de kosten waar niemand aan denkt: lingerie die sneller slijt dan jij je sokken vindt, websitekosten, administratie, hygiënespullen, foto-updates en een boekhouder die op tijd zijn factuur betaald wil zien.

Daarnaast heb ik ook geen assistente die mijn agenda regelt (misschien wel eens overwegen).

Wat overblijft? Genoeg om te leven, maar dit is geen champagne- en chihuahua's levensstijl in een fancy villa.

Dus nee, ik overdrijf niet. Ik onderneem. Met zorg, met aandacht en met professionaliteit. En misschien is mijn poes van goud. Maar als dat zo is, gaat de helft rechtstreeks naar Vadertje Staat.

Met liefde een glimlach,

Een trotse zelfstandige sekswerker

B.